Ostatnio dość często podejmujemy temat AI w muzyce. Ta historia dostała właśnie kolejny element, który – nie ukrywamy – nieco bawi. Suno, najgłośniejszy i najbardziej kontrowersyjny generator muzyki AI, zatrudnił swojego pierwszego dyrektora finansowego (CFO). Została nim Cherry Miao, wcześniej związana z platformą danych i marketingu Hightouch. A jej powitalne wystąpienie, opublikowane na LinkedInie, wywołało falę komentarzy nie z powodu treści finansowej, lecz jednego zdania.
„Zamiast bezmyślnie konsumować”
Miao ujęła swoją misję w Suno wyjątkowo podniośle. – Muzyka to jedna z tych rzeczy, które czynią nas ludźmi, i jestem głęboko oddana misji wykorzystywania technologii, by nieść ludziom radość twórczej ekspresji – napisała. – W internecie, który popycha nas do bezmyślnej konsumpcji, ponad 100 milionów ludzi użyło Suno, żeby zamiast tego coś stworzyć. Problem w tym, że owo „tworzenie” w Suno polega na wpisaniu kilku słów i otrzymaniu gotowej piosenki w kilka sekund. Dla wielu obserwatorów zestawienie górnolotnej deklaracji o „ludzkości muzyki” z działalnością firmy, która tę ludzką część właśnie automatyzuje, zabrzmiało co najmniej ironicznie. Dla przykładu – portal EDM.com nie owijał w bawełnę, nazywając tę ironię „najbardziej autentycznym produktem, jaki Suno dotąd wygenerowało„.
Cały kontekst czyni sprawę jeszcze bardziej wymowną. Suno – wyceniane dziś na 5,4 miliarda dolarów – mierzy się z kilkunastoma pozwami o naruszenie praw autorskich związanymi ze sposobem trenowania modeli. We wrześniu firma przyznała w sądzie, że pozyskiwała materiał audio z YouTube’a, choć jej prawnicy bronią tego jako „klasycznego dozwolonego użytku”. W tle wciąż wisi ujawniony latem przez 404 Media wyciek danych, który obnażył skalę ściągniętego materiału i naraził dane dziesiątek milionów użytkowników.
Nie bez znaczenia są też liczby dotyczące całej branży. Zgodnie z szacunkami CISAC i PMP Strategy, do 2028 roku realni twórcy mogą tracić przez muzykę AI nawet 4,6 miliarda dolarów rocznie. W tym świetle deklaracje o „radości twórczej ekspresji” brzmią dla krytyków Suno jak gorzka ironia. Choć z perspektywy firmy to po prostu spójna opowieść o demokratyzacji tworzenia muzyki.